مرگ....

ghoghaeedardeleman — Sun, 22 Jun 2008 12:52:18 GMT

تو در غزلهایم ...

ولی ....

پیوسته می مانی....

همواره با من....

یک صدا آواز می خوانی....

من راحتم....

آرامشم را در تو می جویم....

هر چند....

با دیدارهایی سخت پنهانی.....

تو...!!

روح آرام تمام لحظه هایم باش...

شاید قراری گیرد...

این دریای طوفانی....

عشق تو ....

بعد از سالها .....

بر این دل تاریک.....

گسترده سایه ....

سایه ای دلباز....

واما نورانی....

گنجشکها ....

این دستهای سرد من .....

امروز....

در جستجوی آشیانهای زمستانی ؛....

جز گرمی مطبوع تو...

آیا چه خواهد بود.....

تنپوش این گنجشکها ...

در فصل عریانی؟...

هر چند سیم خاردار

و خار ...

اما من....

رد می شوم...

از مرز سخت تو ، به آسانی.....

من با تو می مانم .....

تو هم با من بمان ....

هر چند....

هر چند می دانم که تو با من نمی مانی....

پایان ما ...

آغاز فصل رنجهای ماست....

من نیز می دانم ...

تو هم ...

انگار می دانی !.....

ghoghaeedardeleman — Sun, 22 Jun 2008 12:51:42 GMT

سازنده‌ترين كلمه گذشت است ... آن را تمرين كن.

پرمعني‌ترين كلمه ما است ... آن را به كار ببر.

عميق‌ترين كلمه عشق است ... به آن ارج بنه.

بي رحم‌ترين كلمه تنفر است ... از بين ببرش.

. سركش‌ترين كلمه حسد است ... با آن بازي نكن.

خودخواهانه‌ترين كلمه من است... از آن حذر كن.

ناپايدارترين كلمه خشم است... آن را فرو ببر.

بازدارنده ترين كلمه ترس است ... با آن مقابله كن.

با نشاط‌ترين كلمه کار است ... به آن بپرداز.

پوچ ترين كلمه طمع است ... آن را بكش

ghoghaeedardeleman — Sun, 22 Jun 2008 12:50:57 GMT

دنیا + بازی + عشق = مرگ

راستش نمیدونم چرا اینقدر دوست دارم تلخ بنویسم شاید به خاطر اینکه مدتهاست احساس می کنم هرچی که تلخ و غمگینه زیباست. شاید چون اگه شادیهای کوچیک و زودگذر زندگیمو فاکتور بگیرم مدتهاست که زندگی جز تلخیهاشو بهم نشون نداده شاید به این خاطره که اون شادی که مدتها جستجو کردم از دستم رفت. شاید همین تلخیا با همه ی بدیشون شده جزئی از زندیگیامون و دلیلش به نظر من اینکه دیگه هیچ کدوم از آدما اونی نیستن که به خاطر اونطور بودن آفریده شدن. همه بی رحم شدن همه فقط تو این فکرن که چه طور می تونن دل اون یکیو بشکنن چه طوری می تونن برنده باشن اما برنده تو بازی بی سر وته و ناجوانمردانه که تنها بازیکنش خودشونن. تو این بازی زندگی که میگن ما همه بازیگریم همه با هم سر نقش منفی و خشن و پست این بازی سر و کله می زنن تا بالاخره این افتخار رو مال خودشون کنن که اول اونا بودن که طرف مقابلو زمین زدن اول اونا بودن که قلبشو شکستن اول اونا بودن که تو دهن عشق زدن که خفه شه و دیگه چیزی از مهربونی نگه. دیگه هیچ قلب رئوفی پیدا نمی کنی که صادقانه باهات همدردی کنه و بهت اطمینان بده که هنوزم دنیا اونقدر بد نشده که نشه توش موند...نمی دونم شاید من زیادی بدبینم ولی من نمیفهمم کجای عشق اینقدر بده که آدما نمی تونن عاشق باشن؟ چرا هرچه قدر سعی می کنن نمی تونن عاشق بشن؟ من امتحان کردم خیلیم سخت نیست. در واقع اصلا دست خود آدم نیست ولی کسی که اونقدر دلش بزرگ نیست که کسی رو تو دلش جا بده لااقل دیگه آزارش نده. اعتراف می کنم که عاشقی رو به معنای واقعی کلمه تجربه کردم. عاشقی رو نه عشقو چون کسی که عاشقش بودم هیچوقت نخواست عشق واقعیو بهم هدیه کنه ولی هیچوقت نفهمیدم چرا سعی کرد از وقتی فهمید که دنیا دنیا دوسش دارم من و دلمو آزار بده در صورتی که می تونست یه کمی مهربونتر به این بازی نگاه کنه ولی نکرد. شاید می خواست مثل بقیه ی آدما برنده ی بازی باشه. درسته اون این بازی رو برد بازی که حاضر نیستم هیچوقت بازیگرش باشم چون واسه اون نقشا ساخته نشدم ولی منم نباختم چون به نظرم عاشق واقعیه که برنده ی حقیقی بازیه. خدا عاشقه و عشقو دوست داره و آدمو با عشق و برای عشق و عاشق بودن آفریده پس افتخار می کنم که تو این بازی که خداپسندانه تره بردم. به هر حال هر کسی مختاره تو هر یک از این بازیها که دلش می خواد بازی کنه ولی مطمئنم که جایزه ی این دو تا بازی از زمین تا آسمون خدا فرق می کنن چون معتقدم به اینکه می گن: اونکه زد و رفت و شکست یه روز یه جا کم میاره....

چقدر سخته در اوج دلتنگی و در اوج نیاز خودمو سیراب نکنم .... …

ghoghaeedardeleman — Sun, 22 Jun 2008 12:49:41 GMT

یک واقعیت ....

نگرانم ، نگرانم برای روزهایی که میایند تا از تو تاوان بگیرند ، نگرانم برای پشیمانیت زمانی که هیچ سودی ندارد ، روزگاری درد کشیدنت برایم عذاب آور بود ، اما روزها خواهند گذشت و تو ... آری تو ... آنچه را به من بخشیدی ز دست دیگری باز پس خواهی گرفت ، تو مرا فراموش خواهی کرد ! میدانم ، من منتظر شکستنت نیستم ، نفرین هم نمیکنم ، به حرمت عشقی که هرگز معنایش را ندانستی ، به خاطر اشکهایی که به من ارزانی داشتی ، به خاطر خودت ، اما میدانم که این برای فرار از سرنوشت کافی نیست ، نمیدانم هنوز هم میتوانی مثل قدیم بخندی ، اینجا همیشه سرد است ، همیشه ... همیشه حالم خوب نیست ، اما هرگز دیگر گرمایی از وجودت طلب نخواهم کرد ، باورم بود کنارمی همیشه ، باورت داشتم ، بودنت مهمترین دلیل بودنم بود ، چشمانم تنها تو را میدید ، بی من بمان ... تجربه کن یاری دگر را ... گرمی دستی دیگر را ، بخاطر هم نیاور مرا اگر اینگونه راحتی ، بخند به همه بگو که شادی ، ولی من که میدانم ، حتی دمی هم نمی توانی آسایش داشته باشی ، آخر انچه تو با من کردی خارج از توان تو بود ، هرگز باور نداشتم اینچنینم کنی .. هرگز ..

میترسم برای روزهایی که میایند برای تو.

ندانستم دلت.نگاهت.دوست داشتنت همه یک فریب بود میترسم از روزی که چشمانت چون حال امروزم بارانیست.

نه ... سوختنت را نمی خواهم ... درد کشیدنت را ارزو نداشتم ... فقط از خدا یک چیز خواستم که ترا به یکی چون خودت مبتلا کند

راستی میتوانی بگویی چه کسی ضرر کرده؟

ghoghaeedardeleman — Sun, 22 Jun 2008 12:46:43 GMT

حرف دلم .....

وقتی میگم خسته ام.همه می خندن. میگن از سر بی کاری داره می نویسه.

وقتی میگم تنهام .همه میگن اینم یکی مثل بقیه. داره دروغ میگه.عادتشه

وقتی گاهی حس میکنم حتی خدا فراموشم کرده...یعنی تو اوج ویرونی ام.

کیه که بفهمه؟ هان؟ یکی به من بگه آخه چقدر؟ آخه تا کی؟ آخه یه دل چقدر می تونه نشکنه؟

چقدر بند بخوره و از هم نپاشه؟

از کی بپرسم کجاست این عدالتی که میگن؟

به کی بگم صدای ناله های یه طفل معصوم رو؟

به کی بگم که با زبون خودش مرگشو می خواست؟

کی میفهمه که یه مادر چی میکشه وقتی بچه اش بهش میگه دیگه طاقت موندن نداره؟

آخه بگم میگن کفره. میگن خدا رو نمی شناسه.

آخه کجاست خدای اون که بهم بگه واسه کدوم گناه نکردش اونقدر عذاب کشید؟

واسه کدوم نماز نخوندش تاوان پس داد؟ آخه حتی به سن تکلیف نرسیده بود.

چرا کسی نیست که ازش بپرسم یه مادر چقدر تحمل داره که بچه اش جلو چشمش جون بکنه و نمیره؟

کسی هست که بگه چه حالی داره یه پدر٬ وقتی دستای پسرش تو دستاش سرد میشه؟

چرا هیچ کس نیست که بگه این چه حکمتیه؟

آخه خدا مگه نگفتی معصومن همه ی بچه ها؟

مگه نگفتی عذاب جون دادن واسه کسیه که گناه کار باشه؟حالا چی داری بهم بگی؟

آخه خدایا مگه میشه یه عمر یا صدای خرخر نفس های آخرعزیزت زندگی کنی؟

آخه چطور فراموش کنم که ازت خواستم زودتر خلاصش کنی؟ که دیگه نترسه. دیگه نلرزه از هیبت مرگ.

چطوری اشکاش یادم بره؟

اون هنوز امید داشت. هنوز فکر می کرد که یه عاشقه .هنوز فکر میکرد که خدا باهاشه

هنوز به این زندگی لعنتی چنگ می زد.واسه خودش واسه مامانش.واسه باباش.

فقط بهم بگو کجاست٬ حکمت این همه عذاب چیه؟ بگو که کافر نشم

دارم میمیرم از بغض. دارم خفه میشم از گلایه. واسه همینه که اسم نویسندشو گذاشتم گیلیلی یعنی کسی که گلایه داره نمی دونم چی میگم.چی می خوام. ولی...

خدایا این روزم رو هم شکر.

کاش خاک سردی در آغوشم می گرفت

و چشمانم را به بی نهایت گره میزد...

ghoghaeedardeleman — Sun, 22 Jun 2008 12:43:06 GMT

اینم همون چست هاییی که بهتون قولشو داده بودم

چهار ديواري اتاق عذابم ميدهد .

آينه برايم شكلك در مي آورد و اشكهايم بي اختيار گونه هايم را قلقلك ميدهند.

نميدانم چشم هايم بي قرار چه هستند و دستانم بي تاب گرفتن كدامين دستهاست؟

دلم سكان دار كشتي باور هايم ميشود .

بي اختيار آماده ي رفتن ميشوم،امواج درياي احساسم طوفاني را در سينه ام بر پا ميكنند،

ميروم به جايي كه هنوز نميدانم كجاست و نميدانم آيا هست يا نيست؟

تقويم را نگاه ميكنم پنج شنبه 87/../..پنج شنبه ها روزهاي غريبي هستند

و غريبانه تراز آن انسان هايي هستند كه در ميان هزاران آشنا،غريبه اي بيش نيستند ...

به ساحل نزديك ميشوم.

به جزيره ي پهناوري كه هزاران دل را در خود جاي داده است و قلب من هم در گوشه اي از آن دفن شده است

آنجا ميعاد گاه هزاران عاشق است . آري باغ رضوان.

حال ميفهمم دلم بي قرار چه بود و طوفان احساسم از كجا نشات ميگرفت !!و دستانم در انتظار چه بود .

لب هايم بي اختيار حركت ميكند، فاتحه اي ميخوانم و دوباره چشمه چشمانم از خود بي خود ميشوند.

ياد گذشته مي افتم،ياد روزي كه ميخواستي براي هميشه مرا ترك كني .

آن روز هم گريه ميكردم، دلواپس دوري تو، دلواپس اينكه مبادا هيچ گاه برنگردي ،

حق هم داشتم .... چون هيچ وقت بر نگشتي.نميدانم از كجا برايت بگويم ؟

از غم دوري تو، از دغدغه هاي نديدنت و يا از تنهاييم؟

اي صداقت پيشه! ميدانم كه قلب مهرباني داري و نگاهي مهربان تر .

بارها قصه ي مهرباني و محبت هايت را شنيده ام .

هنگامي كه از تو سخن ميگويند و خوبي هايت را مي ستايند نميداني چقدر خوشحال ميشوم.

به خدا دوستت دارم.

خورشيد دارد غروب ميكند و موقع رفتن است.

هرچند از كنار تو ميروم ولي دلم را اينجا گرو ميگذارم .

عشق و زندگي ام را گرو ميگذارم تا هيچ گاه فراموشت نكنم.

آرزويم اين است كه روزي قلبم در جوار تو به آرامش حقيقي برسد.

لنگر احساساتم را بالا ميكشم و دوباره در درياي انديشه هايم غوطه ور ميشوم .

می روم تا روزی دیگر و دیداری دیگر..

ghoghaeedardeleman — Sun, 08 Jun 2008 13:38:01 GMT

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد
گمان مبر که مرا درد این جهان باشد

برای من مگری و مگو دریغ دریغ
به دوغ دیو درافتی دریغ آن باشد

جنازه‌ام چو ببینی مگو فراق فراق
مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد

مرا به گور سپاری مگو وداع وداع
که گور پرده جمعیت جنان باشد

فروشدن چو بدیدی برآمدن بنگر
غروب شمس و قمر را چرا زیان باشد

تو را غروب نماید ولی شروق بود
لحد چو حبس نماید خلاص جان باشد

کدام دانه فرورفت در زمین که نرست
چرا به دانه انسانت این گمان باشد

کدام دلو فرورفت و پر برون نامد
ز چاه یوسف جان را چرا فغان باشد

دهان چو بستی از این سوی آن طرف بگشا
که های هوی تو در جو لامکان باشد

+++++++++++++++++++++++++++

ما زبالاییم و بالا میرویم
ما زدریاییم و دریا میرویم

ما از آن جا و از اینجا نیستیم
ما زبیجاییم و بیجا میرویم

"لا اله"اندر پی "الا الله"است
همچو "لا"ما هم به "الا" میرویم

کشتی نوحیم در طوفان روح
لاجرم بی دست و بی پا میرویم

خوانده ای"انا الیه راجعون"
تا بدانی که کجاها میرویم

هین سخن خاموش کن با ما بیا
بین که ما از رشک بی ما میرویم

ای که هستی ما ره را مبند
ما به کوه قاف و عنقا میرویم

+++++++++++++++++++++++++++

هر نفس آواز عشق می رسد از چپ و راست
ما به فلک می رویم عزم تماشا کراست

ما به فلک بوده ایم یار ملک بوده ایم
باز همانجا رویم جمله که آن شهر ماست

خود ز فلک برتریم و ز ملک افزون تریم
زین دو چرا نگذریم منزل ما کبریاست

خلق چو مرغابیان زاده ز دریای جان
کی کند اینجا مقام مرغ کزان بحر خاست

بلکه به دریا دریم جمله درو حاضریم
ورنه ز دریای دل موج پیاپی چراست

آمد موج الست کشتی قالب ببست
باز چو کشتی شکست نوبت وصل و لقاست