ِانّا اِلله و اِنّا اِلیهِ راجعون

« سوگواره ای بر یک فراق

مرگ صدا می زند مرا»

 گفتم پدرم رسم اخوت نه چنین بود     گفتا که عزیزان چه کنم عمر همین بود  

گفتم پدرم وقت سفر بود بسی زود       گفتا چه کنم مصلحت حق در این بود

آغوش خاک باز شد و باری دگر پدری را به میهمانی برگزید. میهمانی در جمع خوبان. پدری که

وضو را عصاره زندگی بخش جوهر جان خویش نمود تا دردانه های هستی اش آن را شیره جان نوش شیر حیاتشان کنند و دریابند که آغوش پدر حقیقتی است تکرار ناپذیر. پدری که حد و اندازه خوبی و جان سپاری را به تماشا ننشست و کمر شکسته اش سپر جان پسرک شد و دستان بی رمقش سرمه چشمان دخترک معصوم و سیه مویش را کشید .

اما حیف و صد حیف که این بی حد و مرز بودن نیز نتوانست فاصله ها را بشکند .

افسوس و ندامت به شمار انفاس آدمیان و به تعجیل یک لحظه .

پدر کجا و دختر دختر کجا ؟ پدر کجا و پسر کجا؟

فاصله ها باز هم سر نوشت ها را رقم زد. فاصله ای عذاب آلود به وسعت آسمان ها و زمین و به مساحت درد.

فاصله ای به قیمت نیستی و نابودی یک رویش. پدری در عمق خاک ، خاموش و خاموش ، آرام و آرام ، رها در آرامشی شیرین و سکوتی جاودانه .

دختری و پسری گرفتار در هیاهوی زندگی ، تلاطم دنیا ، مشقت معیشت ، خصم روزگار ، خشم خواسته ها و مصیبت عظیم بی پدری .

فاصله ای که با مرگ زاده شد و دخترک و پسرک را در تنهایی و حسرت و غم جدایی تا عمق نا کامی فرو برد . بی آنکه طعم یگانه محبت پدر را سیر بچشند .

آری ، خوشا عشق به فرزند تا کما ، خوشا خون جگر خوردن در اغما .

خوشا بخشش یک کمر و دو دست و دو پا برای بقای پسر .

خوشا ایثار برای تقدیم آخرین اسناد مهر بی دریغ پدری به وجود دخترک .

خوشا مردن ، خوشا این گونه جان دادن .

مردنی به بهای شرافت ، بهانه عزت و دوام نجابت .

مرگی این چنین سزاوار ستایش است . عاری از مکنت و منت دگران حتی با تحمل رنج جگران.

مرگی شایسته خوبان و کوچی عاشقانه و شادمانه به سوی وصال به معبود .

دخترک و پسرک باید نوای غم سر دهند چرا که افسانه غم انگشت سرد خود را بر در کوبید و وارد آشیانه شان شد و مصیبت بی پدری را شریک زندگی شان کرد تا دل های بی قرار و شکسته شان هر شب به آنها سر بزند و البته به یاد آرد خوبی یک پدر را .

پدری که با مرگش وجاهت حیات دنیا را شکست و دلبستگی های محقر آن را به سخره گرفت .

 پدری که با چهره ای مشعوف و زبانی سلیس مشیت الهی را پذیرفت ، شگفتی آفرینش را دریافت و یقینا " ایّاکَ نَعبُد و ایّاکَ نَستَعین " را زمزمه کرد و مرگی این گونه را به زیستی آن چنان مُرجح دانست و" اَلحَمدُ اللهِ رَبِّ العالَمین " را به نوازش قلبش ندا داد تا پروردگارش پذیرد او را ، آن چنان که خوبان را سر سفره ضیافتش بی نیاز می کند .

پدری که فرزندانش را به ذکر" اَللهُ اَکبَر" سپرد و رحمت و حکمت خداوندی را به پشتوانه حباتشان ستایش نمود .

آری ؛ پدرم بخواب که ما ماندیم و یک دنیا حسرت و یک عمر اشتیاق وصل و خاطر خوش دیدار .

آری ؛ پدرم بخواب که ما ماندیم ...

آری ؛ پدری پر کشید تا تکیه گاه و جان پناه فرزندانش مایوسانه و ناباورانه فرو ریزد .

چه این که غم فراق جاودانه بر صفحه زندگی پسرک نشست و خلوت غریبانه مونس تنهایی دخترک گشت .

تو را می سپارم به آن یاس کبود ، پدری از سلسله غم زدگان ، به آن شفیعه روز جزا ، به ان آقای عالمین .

عطر یاس نشانی از بوی خداست .  خداوند تو را با طنین طناز این رایحه در کوچه باغ های بهشت محشور و مشعوف بدارد.

هر چند از دست دادن پدری مهربان که قلب مهربانش برای شادی اطرافیان می تپید بسیار سخت است اما تسلیم در برابر اراده پروردگار شایسته تقدیر است.

آتشی در ما فروزان کرد و رفت                 خاطری در ما پریشان کرد و رفت

آن غریب و با صفای مهربان                       دلنوازی از غریبان کرد و رفت

روحشان شاد

یادشان گرامی

تسلیت"